Słychać kroki na schodach,
ale to nie te.
Ręka, co kładzie rybę na talerzyk,
także nie ta, co kładła.

Coś sie tu nie zaczyna
w swojej zwykłej porze.
Coś się tu nie odbywa
jak powinno.
Ktoś tutaj był i był,
a potem nagle zniknął
i uporczywie go nie ma.

Do wszystkich szaf sie zajrzało.
Przez półki przebiegło.
Wcisnęło się pod dywan i sprawdziło.
Nawet złamało zakaz
i rozrzuciło papiery.
Co więcej jest do zrobienia.
Spać i czekać.

Niech no on tylko wróci,
niech no się pokaże.
Już on się dowie,
że tak z kotem nie można.
Będzie się szło w jego stronę
jakby się wcale nie chciało,
pomalutku,
na bardzo obrażonych łapach.
I żadnych skoków pisków na początek.

Spać i czekać. Na co? Na kolejny dzień, który nie przyniesie nic. Na przyszłość, która nie ma za grosz
sensu. Na szęście, które uparcie nie nadchodzi? A może na koniec świata. Ten, który ponoć zawita w grudniu za rok. Czy na ten mały, mój własny, który kusi nożem i tabletkami na stoliku.
Oswajacie mnie i zostawiacie. Samą. Od zawsze. Sprawiacie, że zaczynam kochać, a potem zostawiacie z ogromem miłości i ... samotnością. Wraz z Tobą znika ostatnia rzecz, o która miałam siły walczyć - wizja pięknej i szczęśliwej przyszłości. Z dala od tego domu, od mojej chorej rodziny. Od wylewania na mnie swoich złości, smutków i frustracji. Od pomiatania mną i oczekiwania że wszystko naprawię i załatwię.
Nie chce mi się tak dalej żyć. To nie życie, to piekło. W tle Swanheart... Just a dying faith.
To przynosi ukojenie. Dziękuję...